Pag-ampo nga mapaubsanon ug dili magarbuhon

Ika-30 nga Domingo sa Ordinaryong Panahon
Sir 35:12-14, 16-18 / Ps 34:2-3, 17-18, 19, 23 / 2 Tim 4:6-8, 16-18 / Lk 18:9-14

Ang pagpaubos naggikan sa Latin nga pulong nga humus, nga ang meaning ani “yuta.” Ug, sa usa ka pagkasabut, kini nagsulti sa tanan sa kinahanglan naton mahibal-an bahin sa maayong Kristohanong hiyas: ang pagpaubos nagpasabut nga nahinumdom kita sa atong “yutan-on.” O, sa pagsulti niini sa laing paagi, mao ang pagdawat ug pag-angkon kung kinsa ug unsa kita.

Kadtong niaging Domingo gitagaan ta ni Hesus ug usa ka pamalandong ang importansya sa pag-ampo nga ang pag-ampo mao ang sentro sa kinabuhi ni Hesus ug kinahanglan usab nga mahimong sentro sa atong kinabuhi. Ug karong Domingguha nag sugilon na usab si Hesus ug usa ka sambingay mahitungod gihapon sa pagampo. Apan karon iyang gi tagaan ug pagtagad nga ang pagampo nga dili padaghanay ug ampo nga kung kinsa kadtong maampuon sila na ang matarung apan si Hesus nag pahinumdom kanato nga ang pagampo dili sa kataason sa pag ampo mao ang paminawon sa Ginoo apan ang tinudanay nga pagampo mao kadtong ni duol sa Ginoo dili aron mangayo kundi miduol siya ug nag ampo kay mituo siya ug nagpaubos ug iyang gisaligan nga ang Ginoo mohatag niyag grasya.

Ang pagpaubos mao ang punoan sa Ebanghelyo nga atong madungog nga gipahayag karong umaabot nga Domingo samtang gisultihan kita ni Jesus bahin sa duha ka tawo ang usa ka Pariseo ug maniningil og buhis nag-ampo sa templo. Sa usa ka matahum nga dula sa mga pulong, gi sugilon ni Jesus nga ang Pariseo “nagsulti kini nga pag-ampo sa iyang kaugalingon, ‘O Diyos, nagpasalamat ako nga ako dili sama sa uban nga mga tawo”. Ang iyang pag-ampo — gitanyag sa iyang kaugalingon ug dili ngadto sa Diyos nga naglalang ug nagpalig-on kaniya – usa ka pasidungog sa iyang kaugalingon nga pagkamatarong ug gipakita usab nga wala siya’y pagsabut sa pagkamapaubsanon. Sa pikas bahin ang maniningil ug buhis, usa ka makasasala nga ilado sa publiko, “nagtindog sa layo ug wala bisan nitanaw sa langit … ug nag-ampo, ‘O Diyos, maluoy ka nako nga usa ka makasasala.” Gitapos ni Jesus ang ang sambingay nga nahibal-an naton nga maayo: “Bisan kinsa nga magabayaw sa iyang kaugalingon ipaubos, ug ang magpaubos sa iyang kaugalingon pagabayawon.”

Diha sa atong unang pagbasa si Sirach nagpahinumdum sab kanato sa unsang paagi kita mosimba. Sa kahalabihan sa panahon karon sa sekular nga kalibutanon, dili kita magpakaaron-ingnon nga kinahanglan kita musimba, dili usab nato kalimtan nga kitang tanan gitawag sa pagpaubos. Ang pagsimba nagsugo nga ibutang nato ang atong kaugalingon sa hingpit sa atubangan sa Dios. Dili pagpanghambog o pagmaniobra sa Diyos.

Ato kining pamalandungan nga hagot kanato ni Hesus, atong hinumduman nga ang pagpaubos hinungdanon alang sa tanan nga gusto magpaambit sa maayong balita sa kaluoy ug gugma sa Diyos. Mahimo ra naton ipahayag ang kalooy ug gugma kung atong maila nga kita mismo gihigugma ug gipasaylo sa atong Magbubuhat nga Diyos. Wala’y lugar alang sa garbo ug pagkamapahitas-on sa Kristuhanon nga kinabuhi ug sigurado nga wala’y lugar alang sa kaluyahon ug paghukom, sama sa nakita naton sa “pag-ampo” sa Pariseo. (Mark Joy Guantero Basallajes, OFM)