Ang Kahulugan Sa Pagkabanhaw

Ika-32 nga Domingo sa Ordinaryong Panahon
2 Macc 7:1-2, 9-14 / Ps 17:1, 5-6, 8, 15 / 2 Thes 2:16 — 3:5 / Lk 20:27-38

Ang ubang mga tawo wala gayud makakat-on! Kanunay, sa mga Ebanghelyo nga atong nabasa gisulayan kanunay sa mga tawo si Hesus, apan dili sili maka pildi sa mga pinulungan ni Hesus. Kung magbutang sila ug usa ka lit-ag alang kang Hesus ma unay lang sila sa ilang kaugalingon lit-ag. Diha sa atong Ebanghelyo karon ang mga Saduseo misulay sa paglimbong/pagbitik kang Jesus sa pag-uban kanila sa ilang panaglalis sa mga Escriba ug mga Pariseo.

Ang mga Escriba ug mga Pariseo nagtuo sa pagkabanhaw; ang mga Saduseo wala. Aron mabitik nila si Hesus, gisulayan sa mga Saduseo nga masulbad ang usa ka komplikado nga pangutana sa kaminyoon, nga ilang gihunahuna nga walay kapuslanan sa bisan unsang pagtuo sa pagkabanhaw.

Sumala sa Balaod ni Moises ang usa ka igsoon kinahanglan mangasawa sa iyang biyuda nga bayaw, aron magpadayon ang ngalan sa iyang pamilya. Nahimong komplikado ang butang kung nagminyo siya ug gilubong ang pito nga managsuon. Gisulayan sa mga Saduceo nga hatagan si Hesus sa pagdesisyon kung kinsa ang iyang mapangasawa-kung ang pagkabanhaw gikan sa mga patay tinuod.

Ang mga tawo karon, nga nagpakasal sa daghang beses, mahimong mangutana sa parehong pangutana. Ang pagkamatay mao ang katapusan alang kanila-dili umaabot sa umaabot nga kinabuhi ug wala’y komplikado nga mga relasyon!

Apan gi tubag ni Jesus ang ilang pangutana. Iyang gisultihan ang mga Saduseo nga ang ilang pagsabut sa pagkabanhaw tanan sayup. Si Hesus dayon gipasabut kung unsa ang gipasabut sa pagkabanhaw. Unya gisultihan sila ni Hesus unsa ang kinabuhi sa pagkabanhaw. Dili ingon sa gihunahuna sa mga Escriba ug Pariseo, pagpadayon sa atong karon nga pamaagi sa paglungtad, apan wala’y bisan unsa nga mga kakulangan, sama sa kasakit, kamatayon ug inhustisya. Kay kanila ang pagkabanhaw nagpasabut nga walay katapusan nga idylliko nga pagpadayon sa atong karon nga pamaagi sa kinabuhi.

Kita, pinaagi sa bautismo nahimong ‘mga anak sa pagkabanhaw,’ nagtoo nga kung kita mabanhaw sa lawas gikan sa mga patay kita magpabilin nga parehas nga mga tawo samtang ang atong pamaagi sa pagkabuhi mausab. Ang gigamit nga mga pulong sama sa ‘gihimaya’ aron ihulagway kini. Ang atong tibuuk nga pagkatawo, lawas ug kalag, magadan-ag sa himaya sa Diyos. Kung wala kita kasinatian sa kung unsa ang gipasabut, kita nagtuo nga, samtang kita nakigbahin sa kinabuhi sa Dios, dili na kita masamok sa pagtintal, kasubo, kasakit ug kamatayon. Adunay gugma ug kalinaw lamang. Mapuno kita sa kalipay sa pagtubag sa hingpit sa gugma sa Diyos. Makita pa naton Siya nga nawong sa nawong, ingon Siya gayud.

Sa pagkabanhaw, maghigugmaay pa kita sa usag usa ingon nga mga indibidwal, ang gugma nga pagminahalay ra ang angay alang sa karon nga kinabuhi. Bisan pa ang mga bana ug asawa maghigugmaay sa usag usa didto sa langit, dili nila gusto ipahayag ang ilang pagmahal nga sekswal, ni sila kinahanglan nga makaangkon og pipila ka matang sa pagka-imortal pinaagi sa ilang mga kaliwatan. Ang Dios maghatag sa matag usa kanato ug usa ka bahin sa Iyang kaugalingon nga balaang kinabuhi nga walay katapusan ug kalipay. Ang pagsupak sa mga Saduseo sa pagkabanhaw dili angay! (Mark Joy Guantero Basallajes, OFM)